پياده

چه احساس زيبائي است

وقتي تو را شباهنگام

                                ميان بازوانم حس مي كنم اي عشق من!

و اينچنين

سر در گمي ام را بِسان توري در هم پيچيده

از هم باز مي كنم.

قلبت ميان روياها به پرواز است

ليك جسمت، همچنان روي زمين

همچنان كنار من

نفس مي كشد.

تو را من خواب مي بينم

و تو چون گياهي كه در تاريكي قلمه مي زند خوابم را كامل مي كني

وصبح

وقتي دوباره طلوع مي كني

فرد ديگري خواهي بود اما هنوز چيزي از شب در تو باقي مانده است

از آن بود و نبودِ جائي كه

         ما خويش را يافته ايم.